به نام خداوند عشق و آگاهیدرود بر استاد ضیاء بزرگواردردها بهترین دوستان هستند تفکر و برداشتی که امروز در مورد درد داریم به طور کلی عکس اون تصور قبلی ماست.دردها از هر نوعی که باشند و بخاطر هر کمبودی که باشند ، چیزی جز موهبت الهی نیستند و نبود آنها ما را به چه جاهای خطرناکی که نمیرسونه! مثلاً خود من دو سال قبل اگر درد قفسه سینه را احساس نمی‌کردم هرگز به فکر نمی‌افتادم که بروم و قلبم را معالجه کنم و امروز راحت زندگی کنم این درد برای من موهبت بود اگر چند سال قبل درد رنجش از آدما زندگیمو خراب نمیکرد ، به این فکر نیفتاده بودم که من باید راحت و با آرامش زندگی کنم دنبال جایی نمی‌گشتم که به من آموزش بده و بتوانم محیط آرامی برای زندگیم دست و پا کنم یعنی تمامی افراد مزاحم آرامشم ، خودبخود از زندگیم کنار بروند درد در وهله اول که نامش برده میشه به عنوان یک درد جسمی در تصور انسان ها می آید در حالی که درد به عناوین مختلف در زندگی ظاهر می‌شود مثل درد بی پولی درد تنهایی درد بیماری و… همه اینها زمانی که به وجود می‌آیند نوعی کمبود و خلاء در زندگیمون بوجود میاورند که خواه و ناخواه به دنبال چاره میگردیم و زندگی راحت را برای خودمون رقم می‌زنیم .من از تمام دردهایی که در زندگی برایم پیش آمده و آنها را حس کردم و در جهت رفع آنها کوشش کردم از خداوند سپاسگزارم

به نام خداسلام و درود خدمت استاد بزرگواردردها همانند پله های رشد هستند برای ما ، چقدر این مثال رو دوست داشتم اگر دردی نباشد نیازی هم نیستخیلی ها عادت کردند به بی پولی و فقر و یا بیماری و کمبود محبت و عاطفه ، چون فکر می کردند که این ها برای همه افراد به یک میزان استدر حالی که ما با درد کشیدن از این مراحل عبور می کنیم و یاد می گیریم که در جهت نیازها و خواسته هایمان قدم برداریمحل کردن چالش های زندگی ما رو بزرگتر و قوی تر می کندمن در مسیر تکامل یاد می گیرم و می اموزم که با رفع نیازهایم از این مکان ها عبور کنم و به سمت پیشرفت و موفقیت قدم بردارمسپاس بابت این فایل ارزشمند

به نام خداوند مهربان درود بر استاد ضیاء بزرگوار فایل:( دردها بهترین دوستان هستند)دردها باعث به وجود آمدن درمان می‌شوند ، پس چالش‌ها هم باعث بهبود زندگی ما می‌شوند و چالش‌های زندگی و دردهای زندگی در اصل ما را هوشیارتر می‌کنندالبته اگر درکشان کنیم.!!! در گذشته که آگاه نبودیم هر چالش و درد زندگی را مصیبت و سرنوشت می‌دانستیم و خیلی زود تسلیم آن می‌شدیم و با گریه و نق زدن هم آنرا قوی تر میکردیم و بیشتر اوقات هم هیچ قدمی برای بهبود زندگیمان برنمی‌داشتیم چون به صورت صددرصد آن درد و رنج را جزء سرنوشت و شانس زندگی مان می‌دانستیم و روی آن پافشاری میکردیم و حرفهای اطرافیان هم که مثلاً داشتن ما رو دلداری میدادند که چقدر آدم کم شانسی هستی رو با تمام وجود و چشم و گوش بسته قبول میکردیم . ولی خدا را شکر که الان در این مسیر آگاهی زیبا با حرف‌های بیدار کننده استاد ضیاء، روشن و آگاه شدیم که هر اتفاق و چالشی را هشداری بدانیم برای بهتر زندگی کردن نه در جا زندگی کردن  نه شانس و اقبال و نهبا افکار منفی در همان گودال زندگی ماندنمثل آب که داخل یه گودال کوچک بعد از مدتی بوی تعفن می‌گیرد چون نمی‌تواند خارج از گودال را ببیند دنیایش را همان گودال کوچک می بیند و آنقدر همانجا می‌ماند که بو می‌گیرد ما هم بدون آگاهی و شناخت خداوند و جهان و کائنات دقیقاً در گذشتهمثل همان آب داخل گودال بودیم که مغزمان بوی تعفن گرفته بود و خیلی جاها هم اینقدر به خودمان می‌بالیدیم که ما بهترین فکرها و ایده‌ها را داریم ولی هیچ موقع از خودمان نپرسیدیم پس چرا اینقدر در جا می‌زنیم ؟؟؟ چون یک بار هم آب آن گودال را با رودخانه روان و پویا مقایسه نکردیم.با سپاس فراوان از استاد ضیاء گرامی