مشاهده گر بودن

مشاهده گر بودن به معنای قضاوت نکردن، برچسب نزدن، خوب و بد نداستن و تنها نظاره گر بودن بر صحنه و ماجرا است که در ادامه بیشتر در مورد آن صحبت می کنیم.

برای درک بهترِ مشاهده گر بودن، بیائیم از خداوند مثال بزنیم که همیشه و در همه حال، از ابد تا ازل تنها نظاره گر یا مشاهده گر بوده و هست و خواهد بود و هرگز هیچ رفتار یا اتفاقی را نه خوب می داند و نه بد!

البته این دیدگاه برای کسانی است که پذیرفته باشند خدا یک انرژی است و تنها با قوانین حاکم بر جهان کار می کند. نوع دیدگاه رایج دیگری در جهان وجود دارد که خدا را چیزی شبیه به یک انسان یا یک موجود زنده و دارای حس می داند.

کسانی که می پذیرند خداوند یک سیستم هوشمند یا از جنس انرژی است می توانند بهتر درک کنند که یک انرژی یا سیستم هیچ احساس و درکی از وقایع ندارد و آن ها را خوب و بد یا زشت و زیبا معنا نمی کند.

اگر خداوند چیزی جز یک مشاهده گر باشد هرگز نمی تواند عدالت را در جهان برقرار کند، به این دلیل که اگر خداوند از جنس یک موجود زنده و شبیه انسان باشد که احساس داشته باشد، می تواند تحت تاثیر عواطف قرار گیرد یا دلش بسوزد و حق کسی را به دیگری انتقال دهد.

بنا به توضیحات کوتاهی که دادیم متوجه می شویم که اگر ما هم بخواهیم مثل خداوند یا شبیه خداوند فقط مشاهده گر باشیم باید ناظر بر اتفاقات باشیم، آن را نگاه کنیم، آن را بپذیریم، بدون هیچ قضاوت و یا برچسبی!

خب فرض کنیم ما دوست داشته باشیم نظاره گر یا مشاهده گر صحنه ها باشیم و تجربه خدا بودن را داشته باشیم، آیا واقعا این امکان وجود دارد با این همه رخدادهای زندگی بر همه چیز چشمان مان را ببندیم و آن را فقط نگاه کنیم بدون آنکه ناراحت شویم، بدون آنکه حال مان بد شود یا بدون آنکه آن رخداد را معنای خوب و یا بد بدهیم.

به نظر می رسد که انجام این کار، کار زیاد راحتی نباشد و شاید حتی ما آن را غیرممکن هم بدانیم و یا شاید حتی اصلا این نوع نگاه  را از ریشه قبول هم نداشته باشیم.

به هر حال چه ما آن را قبول داشته باشیم و چه نداشته باشیم، اگر ما بخواهیم مشاهده گر بودن را تجربه کنیم، قطعا سال های زیادی را باید صرف مطالعه، کسب آگاهی، تمرین و تجربه کردن بکنیم تا آرام آرام بتوانیم به این شیوه زندگی عادت کنیم.

نکته اصلی اینجاست که اگر ما به سطحی از آگاهی برسیم که تنها بپذیریم زندگی را باید مشاهده کرد و درگیر آن نبود، تازه از آن لحظه ای که این موضوع را می پذیریم تمرین ما شروع می شود و همیشه باید هوشیارانه زندگی کنیم و بر تمام رفتارها و اعمال مان کنترل داشته باشیم.

و ادامه این هوشیاری بر زندگی و تکرار تمرینات در هر لحظه، در سال های بعد ما را به فردی تبدیل می کند که می تواند تا حد خیلی خوبی موضوعات را مشاهده گر باشد، بدون آنکه از آن برنجد یا حتی شگفت زده شود.

آیا هدف ما فقط تجربه ی مشاهده گر بودن است؟

به اعتقاد ما، وقتی که ما پای مان را به این دنیای مادی گذاشتیم، هدف اصلی مان تجربه یک زندگی مادی بود، به این دلیل که ما موجودی معنوی بودیم و هستیم و خواهیم بود و در آن هیچ شکی نیست.

و وقتی ما همیشه و در همه حال موجودی معنوی هستیم، قطعا در اینجا دیگر هدف مان تنها تجربه معنوی نمی تواند باشد، بلکه هدف ما استفاده از قدرت معنوییت در زندگی مادی است، یعنی ادغام زندگی مادی با زندگی معنوی می تواند یک تجربه بسیار شیرین و لذتبخش را برای ما داشته باشد.

اما آنچه در بین مردم بیشتر رواج دارد و بیشتر مشاهده می شود، تجربه هایی است که تمام آن مادی است و افراد هیچ آگاهیِ درستی از روح شان یا از معنوییت ندارند.

خیلی از مردم در زندگی های شان گم و کلافه اند و شاید در بیشتر مواقع در رنج و سختی زندگی می کنند، چون ابزار معنوییت و ایمان به قدرتی والاتر که می تواند کار را برای آنها سهل کند بسیار کم دیده می شود.

و کسی که همه ی ذهنش مشغول زرق و برق دنیای اطرافش شود، به احتمال خیلی زیاد فریب می خورد و مسیر اصلی و رسالتش را فراموش می کند و نمی تواند زندگی در بخش معنوی را نیز تجربه کند و از زندگی اش لذت ببرد.

اگر بتوانید این جمله را باور کنید که : شما زمانی آرامش واقعی را تجربه خواهید کرد که از اسارت ذهن تان خارج شوید و خودتان را زندگی کنید. یعنی آن زمان شما در سر جای درست تان قرار می گیرید و نهایت لذت را از زندگی تان خواهید برد.

از طرفی دیگر، تعداد خیلی کمی از افراد را می بینیم که سطح آگاهی خیلی خوبی را دارا هستند و بخاطر لذت بردن از حال و احساس معنوی، باز به شکلی دیگر تنها هدف شان فقط معنوی بودن می شود و از نظر ما این سبک هم، می تواند یک سبک زندگی ناقص یا دشوار را برای ما به ارمغان بیاورد.

پس مشاهده گر بودن یعنی چی؟

مشاهده گر بودن از نظر ما هم، همان نظاره گر بودن و شبیه خدا بودن است، اما تنها تفاوتش این است که خدا برای زندگی مادی حضور ندارد ولی ما برای تجربه کردن زندگی مادی اینجا هستیم.

همانطور که قبلا گفتیم، ما اینجا هستیم که با استفاده از قدرت ایمان، قدرت خلق یا همان ابزار هدایت از طریق نیرویی معنوی بهترین مسیرها و زیباترین زندگی را تجربه کنیم.

اما وقتی که ما به یکی از دو انتخاب زندگی معنوی یا مادی روی می آوریم، در هر دو حالت زندگی مان می تواند پر از درد و رنج و کمبودهایی باشد که زندگی را به کام مان تلخ کند.

اگر یک فردی تمام زندگی اش خلاصه شده باشد بر تنها زندگی مادی، هرگز نمی تواند لذت زندگی را تجربه کند، چون اسیر آن چیزی می شود که خودش خلق کرده است و تنها فارق شدن از این اسارت است که می تواند او را خوشبخت کند که او ازش غافل است.

در حالت دیگر فرد تمام تمرکزش را بر روی معنوی شدن یا همان مشاهده گر بودن می گذارد و تجربه زندگی مادی را از دست می دهد، در صورتی که او برای همین امر اینجا است. و اگر هدف فقط معنوییت شود، می تواند تجربه مادی خوبی نداشته باشد و در سختی مشاهده گر باشد.

در حالت سوم و چیزی که ما به آن معتقد هستیم این است که شما با استفاده درست از ابزار ذهن که برای خلق کردن زندگی دلخواه در اختیارتان قرار گرفته است می توانید باورهای مناسبی را ایجاد کنید و در کنار آن از نیروی نامرئی معنوی نیز برای هدایت به بهترین و راحت ترین مسیرها کمک بگیرید تا بتوانید یک زندگی فوق العاده زیبا و در عین حال رها و آزاد را تجربه کنید.

اگر شخصی می تواند بر تمام مشکلات زندگی اش مشاهده گر باشد این توانایی بسیار ارزشمند است و یک قدرت بسیار زیاد محسوب می شود، اما حرف ما این است که پدیدآورنده آن مشکلات نیز خودِ همان فرد هست. چون قبلا پذیرفته بودیم که ما خالق بی چون و چرای زندگی مان هستی.

به نظر شما آیا این بهتر نیست که من با همه قدرتی که بر مشاهده گر بودن دارم، بتوانم با ابزار ذهنم که شرایط را خلق می کند، شرایط بهتری را خلق کنم تا سختی کمتری را تجربه کنم که مجبور باشم بر آن مشاهده گر باشم؟

اگر با این نظریه موافق هستید و پذیرای آن می باشید، پس تصمیم بگیرید که از هر دو فرصتی که در این دنیا در اختیارتان قرار گرفته است به شیوه ای صحیح تر و بهتر استفاده کنید تا نهایت لذت را از زندگی تان ببرید.

چنانچه تجربه ای فقط مادی که به مشکلات زیاد ختم شده است را داشته اید یا تجربه ای فقط معنوی داشته اید که باز هم به مشکلات ختم شده است و شما در هیچ حالتی نتوانسته اید پذیرای آن باشید و ذهن تان را کنترل کنید برای مان بنویسید تا بر آگاهی های مان افزوده شود.

شاد باشید